امیرعلی شیخالاسلامزاده
این نوشتار با روایتی از تاریخ جمهوری ونیز نشان میدهد چگونه مهندسان ژئوتکنیک با بهرهگیری از شمعهای چوبی، شهر را بر بستر باتلاقی بنا نهادند و چگونه نهادهای فراگیر اقتصادی، بهویژه قراردادهای «کومندا»، با گشودن فرصت برابر به روی جوانان، سه قرن شکوفایی پایدار ایجاد کردند. با بستهشدن این درها و حذف نهادهای مشارکتی، ونیز از موتورخانه اقتصاد جهان به شهری توریستی و تولیدکننده لیوانهای هفترنگ تبدیل شد.