از موتورخانۀ اقتصاد جهان تا لیوان‌های هفت رنگ
این نوشتار با روایتی از تاریخ ونیز نشان می‌دهد چگونه مهندسان ژئوتکنیک با نوآوری در بستر باتلاقی، شهر را بنیان نهادند و چگونه نهادهای فراگیر اقتصادی (مانند قراردادهای کومندا) با گشودن فرصت به روی جوانان، رونق پایدار ایجاد کردند. با بسته‌شدن این فرصت‌ها، ونیز از موتورخانه اقتصاد جهان به شهری توریستی تبدیل شد. نویسنده با الهام از این تجربه تاریخی، بر ضرورت مشارکت فعال و مستمر جوانان در کمیته‌ها و برنامه‌های انجمن ژئوتکنیک ایران تأکید می‌کند و آن را شرط حفظ میراث حرفه‌ای، ارتقای جایگاه انجمن و ساختن آینده پایدار مهندسی ژئوتکنیک کشور می‌داند.